De pindakaasboom komt uit Oost-China, Korea, Taiwan, Japan en de noordelijke Filipijnen, en dankt zijn opmerkelijke Nederlandse naam aan de uitgesproken pindakaasgeur die vrijkomt zodra je het blad kneust. Belangrijke kanttekening: dit is botanisch eerder een traditionele Aziatische geneeskruidplant dan een klassiek voedselgewas. In de Chinese en Japanse traditie worden de jonge bladeren na koken als wilde groente gegeten, terwijl de bessen door alle Westerse plantenbronnen consequent als giftig en niet eetbaar voor mens of dier worden gemarkeerd; voor de meeste voedselboseigenaren is hij waardevoller als drachtboom, vlinderplant en sierwaarde dan als productieve voedselbron.

Grondsoort

Leem, zavel, lichte klei

Licht

Volle zon tot halfschaduw

Vocht

Gemiddeld

Winterhardheid

-15°C

Breedte

2 - 4 meter

Hoogte

3 - 6 meter

Zelfbestuiving

Niet relevant

Herkomst

Exoot

Eetbare delen

Bladeren (gekookt)

Bijzonderheden

Bijen- en vlinderplant, sierwaarde