De amandelwilg dankt zijn naam aan de bijzondere amandelgeur die vrijkomt als je de twijgen breekt, en is gemakkelijk te herkennen aan zijn opvallende oranje-kaneelkleurige onderbast die in platen loslaat als bij een plataan. Deze inheemse wilg groeit van nature langs rivieren, plassen en sloten en is van oudsher de belangrijkste soort voor de Nederlandse griendcultuur, omdat zijn buigzame twijgen uitstekend geschikt zijn om mee te vlechten. De vroege katjes vormen een belangrijke nectar- en stuifmeelbron voor bijen, en hoewel de plant zelf niet als groente wordt gegeten, wordt de salicinerijke bast traditioneel gebruikt als natuurlijke pijnstiller, de plantaardige voorloper van aspirine.

Grondsoort

Klei, leem, zavel, veen

Licht

Volle zon tot lichte schaduw

Vocht

Hoog

Winterhardheid

-20°C of lager

Breedte

3 - 6 meter

Hoogte

1,5 - 6 meter

Zelfbestuiving

Kruisbestuiving noodzakelijk

Herkomst

Inheems

Eetbare delen

Geen

Bijzonderheden

Bijen- en vlinderplant, eetbaar voor paarden