De Chileense mirte komt oorspronkelijk uit de regenwouden van Centraal-Chili en Argentinië, waar hij langs rivieren in spectaculaire bosjes groeit met kenmerkende kaneelkleurige tot oranjebruine afschilferende stam. Voor Nederland is hij botanisch een grensgeval: hij overleeft hier wel op beschutte plekken en bloeit, maar vruchtdracht is hier onbetrouwbaar omdat hij lange warme zomers nodig heeft om bessen uit te rijpen, en jonge planten kunnen door strenge winters worden teruggevroren. Pluk in goede jaren de blauwzwarte bessen in oktober-november en gebruik ze voor de klassieke Italiaans-Corsicaanse "myrtelikeur" (mirto) of ter decoratie van wildgerechten en paté; de aromatische bladeren worden net als laurier meegekookt voor de smaak (niet zelf opgegeten).

Grondsoort

Leem, humusrijk zand

Licht

Volle zon tot lichte schaduw

Vocht

Gemiddeld

Winterhardheid

-10°C

Breedte

1,5 - 3 meter

Hoogte

2 - 6 meter

Zelfbestuiving

Zelfbestuivend

Herkomst

Exoot

Eetbare delen

Fruit, bladeren (alleen als smaakmaker)

Bijzonderheden

Bijen- en vlinderplant, theeplant, sierwaarde