De fladderiep is een inheemse iepensoort die pas in de jaren 1980 in Nederland (her)ontdekt werd en die zich van de twee andere inheemse iepen (gladde iep en ruwe iep) onderscheidt door zijn voorkeur voor natte voeten, zijn karakteristiek hangende bloemtrosjes (de "fladderende" rode klokjes in maart) en zijn opvallend lange bladstelen. Wat hem voor een voedselbos uniek maakt is dat hij vrijwel ontsnapt aan de iepziekte omdat de iepenspintkever de boom mijdt en daarbij een uitstekende paardenvoerboom is omdat paarden de bladeren over een zeer lange periode lusten. Voor menselijke consumptie zijn vooral de jonge zaden in mei eetbaar (in Oost-Azië gegeten als "yu qian"), als ook de zeer jonge lentebladeren bereid (na koken) in soep of als groente.

Grondsoort

Klei, zavel, leem

Licht

Volle zon tot halfschaduw

Vocht

Hoog

Winterhardheid

-20°C of lager

Breedte

15 - 20 meter

Hoogte

25 - 40 meter

Zelfbestuiving

Kruisbestuiving noodzakelijk

Herkomst

Inheems

Eetbare delen

Jonge zaden, jonge bladeren (na koken)

Bijzonderheden

Bijen- en vlinderplant, eetbaar voor paarden